Witaj na stronie internetowej
Parafii Rzymskokatolickiej pw. Świętego Ducha w Łowiczu

Bracia: Jeśli pozwolicie się prowadzić duchowi, nie będziecie podlegać Prawu. Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, bałwochwalstwo, czary, nienawiść, spory, zawiść, gniewy, pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą. Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie. Przeciw takim cnotom nie ma Prawa. A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami i pożądaniami. Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy.

Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę grzeszników i nie zasiada w gronie szyderców, lecz w prawie Pańskim upodobał sobie i rozmyśla nad nim dniem i nocą. On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, które wydaje owoc w swoim czasie. Liście jego nie więdną, a wszystko, co czyni, jest udane. Co innego grzesznicy: są jak plewa, którą wiatr rozmiata. Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, a droga występnych zaginie.

Jezus powiedział: «Biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i z wszelkiej jarzyny, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Bożą. Tymczasem to należało czynić, i tamtego nie pomijać. Biada wam, faryzeuszom, bo lubicie pierwsze miejsce w synagogach i pozdrowienia na rynku. Biada wam, bo jesteście jak groby niewidoczne, po których ludzie bezwiednie przechodzą». Wtedy odezwał się do Niego jeden z uczonych w Prawie: «Nauczycielu, słowami tymi także nam ubliżasz». On odparł: «I wam, uczonym w Prawie, biada! Bo nakładacie na ludzi ciężary nie do uniesienia, a sami nawet jednym palcem ciężarów tych nie dotykacie».

Zdarzają się formy złej gorliwości, które przybierają pozory dobrej. Tak jest, na przykład, z gorliwością faryzeuszów, surowo zachowujących prawo zewnętrzne. Ta „gorzka” żarliwość ma swoje źródło nie w miłości Boga i bliźniego, ale w pysze. Ci, którzy są nią dotknięci, posiadają nieuporządkowane mniemanie o własnej doskonałości; biorą pod uwagę jedynie własny ideał, a to, co do niego nie pasuje, jest koniecznie potępione. Chcą wszystko nagiąć do własnego sposobu patrzenia i działania. Z tego rodzą się waśnie; ten rodzaj gorliwości prowadzi do nienawiści. Spójrzcie, z jaka goryczą faryzeusze, pełni tej gorliwości, prześladują Pana, zadając Mu podstępne pytania, zastawiając na Niego pułapki i nie pragnąc poznania prawdy, ale złapania Chrystusa na błędzie. Spójrzcie, jak nalegają, jak Go prowokują do skazania jawnogrzesznicy: „Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co mówisz?” (J 8,5) Spójrzcie, jak zarzucają Mu uzdrowienia w dniu szabatu (Łk 6,7); jak oburzają się na uczniów, którzy rwą kłosy w dniu spoczynku (Mt 12,2); jak są zgorszeni, kiedy boski Mistrz je z grzesznikami i celnikami (Mt 9,12). Oto wiele przejawów tego „gorzkiego zapału”, w który tak często wchodzi hipokryzja.